تنهایی بازی کردن کودک: فواید تنها بازی کردن کودک + راهکار تشویق

تنهایی بازی کردن کودک اهمیت فراوانی در یادگیری مهارت مستقل شدن او دارد. تنها بازی کردن کودکان به آنها کمک می‌کند تا خلاقیتشان را پرورش دهند، خوداتکایی و توانایی حل مسئله را تقویت کنند و مهارت تنظیم خود را بهبود دهند.  اولین قدم برای تشویق کودک به تنها بازی کردن ایجاد فضایی ایمن و باز برای بازی کردن و فراهم نمودن وسایل متناسب با سن است. البته فراموش نکنید که در بازی آنها دخالت نکنید!

اگر می‌خواهید بیشتر این عادت را در کودکتان تقویت کنید و به دنبال راهکار هستید، با ما در ادامه این مقاله از وبلاگ مامانی نو همراه باشید تا از دیدگاه خانم کوثر یاوری روانشناس کودک به بررسی فواید تنهایی بازی کردن کودک و راهکار تشویق این کار بپردازیم.

منظور از تنهایی بازی کردن کودک چیست؟

تنهایی بازی کردن کودک به چه معناست؟ وقتی کودک به‌تنهایی بازی می‌کند، در واقع در حال کشف و تجربه‌ی دنیای اطراف بدون کمک دیگران است. در این نوع بازی، او خودش را سرگرم می‌کند، مهارت‌های حرکتی و فکری‌اش را پرورش می‌دهد و یاد می‌گیرد چگونه با محیط ارتباط برقرار کند. اما چرا تنها بازی کردن کودکان اهمیت دارد؟

چرا تنهایی بازی کردن کودکان اهمیت دارد؟

تنها بازی کردن به کودک کمک می‌کند تا مهارت‌های مهم زندگی را یاد بگیرد و برای یادگیری‌های بعدی آماده‌تر شود.

تنهایی بازی کردن کودک برای رشد کودک بسیار مهم است چون یاد می‌گیرد محیط اطراف را کشف کند و خودش را بهتر بشناسد. از اینرو از اهمیت بازی برای کودکان به تنهایی غافل نشوید.

مهارت تنهایی بازی کردن کودکان از چه سنی آغاز می‌شود؟

تنها بازی کردن کودکان معمولاً از سه‌ماهگی آغاز می‌شود و تا دو‌سالگی ادامه دارد. در این دوران، کودک کم‌کم یاد می‌گیرد خودش را با اسباب‌بازی‌ها سرگرم کند و بدون نیاز به دیگران بازی کند.

فواید تنهایی بازی کردن کودک

تنهایی بازی کردن کودک فواید متعددی دارد که عبارتند از:

1. تقویت و تسهیل مستقل شدن کودک

تقویت و تسهیل آموزش استقلال از مهم ترین فواید تنهایی بازی کردن کودک است. وقتی کودک به‌تنهایی بازی می‌کند، یاد می‌گیرد خودش را سرگرم کند و کارها را بدون کمک دیگران انجام دهد. بنابراین، این تجربه به او حس استقلال و اطمینان می‌دهد و باعث می‌شود هنگام دوری از والدین احساس امنیت بیشتری داشته باشد.

2. کمک به خودشناسی از فواید تنهایی بازی کردن کودک

در بازی تنهایی، کودک فرصت پیدا می‌کند که علایق و سلیقه‌های خود را کشف کند و بداند چه چیزهایی را دوست دارد یا ندارد. بنابراین، این تجربه به او کمک می‌کند تا خود را بهتر شناخته و راحت‌تر با دیگران ارتباط برقرار کند.

3. افزایش تخیل و تقویت خلاقیت

یکی از مهم ترین فواید تنهایی بازی کردن کودک، پرورش خلاقیت کودکان است. وقتی کودک به‌تنهایی بازی می‌کند و خودش تصمیم می‌گیرد چگونه با اسباب‌بازی‌ها رفتار کند، تخیلش فعال می‌شود و خلاقیتش رشد می‌کند. در نتیجه، تنها بازی کردن کودک به او فرصت می‌دهد تا بدون محدودیت و هدف مشخص، ایده‌ها و راه‌های جدید برای بازی کردن را کشف کند.

4. یادگیری مهارت‌های پایه‌ای و آمادگی برای بازی‌های ساختاریافته

با طرح‌های بازی کردن، کودک می‌تواند مهارت‌های پایه‌ای مانند پایداری اشیاء و درک مفهوم جاذبه را یاد بگیرد. این مهارت‌ها هم او را برای ورود به بازی‌های ساختار یافته و مشارکتی آماده و رشد یادگیری او را تسهیل می‌کنند.

5. یادگیری خودکنترلی

تنهایی بازی کردن کودکان به آنها یاد می‌دهد چه زمانی بازی را شروع یا متوقف و چگونه تصمیمات خود را اجرا کنند. این تجربه هم به آنها کمک می‌کند تا مهارت خودکنترلی پیدا کرده و اعتمادبه‌نفس بیشتری در کارهای مستقل و تعاملات اجتماعی داشته باشند.

6. ترویج مهارت حل مسئله

تنهایی بازی کردن کودک او را با مسائل کوچک و بزرگ مواجه می‌کند. در نتیجه یاد می‌گیرد آنها را با تفکر منطقی حل کند. بنابراین، این کار تجربه مهارت حل مسئله را تقویت می‌کند و کنجکاوی و علاقه به یادگیری را افزایش می‌دهد.

7. اعتمادبنفس بیشتر از فواید تنهایی بازی کردن کودک

کودک شما با بازی کردن تنهایی می‌تواند تصمیم بگیرد امور خود را مدیریت و موفقیت‌های کوچک را تجربه کند. بنابراین، این تجربه حس اعتماد به نفس را در او تقویت می‌کند. همچنین، انجام بازی‌های مستقل به کودک قدرت انتخاب، حل مسئله و کنترل بر محیط را می‌آموزد که همگی به افزایش اعتماد به نفس کمک می‌کنند.

8. ایجاد احساس آرامش

وقتی کودک مدتی به‌تنهایی بازی می‌کند، ذهنش از شلوغی و هیاهوی اطراف آرام می‌شود و تمرکزش برمی‌گردد. این زمان خلوت هم به او کمک می‌کند تا انرژی از دست‌رفته را بازیابد و احساس آرامش بیشتری داشته باشد.

چرا کودک نمی‌تواند به تنهایی بازی کند؟

شاید تنهایی بازی کردن کودک همیشه ممکن نباشد و او اصلاً تمایلی به این کار نداشته باشد. اما دلیل آن دقیقاً چیست؟

1. نبود اسباب بازی‌های آزاد و بدون ساختار

اگر اسباب‌بازی‌ها بیش از حد ساختارمند باشند، کودک نمی‌تواند آزادانه تخیلش را به کار بگیرد و بازی را هدایت کند. بنابراین، نبود اسباب‌بازی‌های آزاد کودک را زود خسته می‌کند و باعث می‌شود که او تمایلی به بازی تنهایی نداشته باشد. از اینرو انتخاب اسباب بازی مناسب کودک از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

2. محافظت بیش از حد از کودک

وقتی بیش از حد در بازی کودک دخالت کنید، او هم فرصت تجربه و تصمیم‌گیری مستقل را از دست می‌دهد. در نتیجه، این رفتار کودک را به حضور والدین وابسته می‌کند و تمایل به تنهایی بازی کردن کودک را کاهش می‌دهد.

3. دستورالعمل دادن زیاد به کودک

اگر دائماً به کودک دستور دهید که این کار را بکن یا نکن یا در بازی او دخالت کنید، کودک یاد نمی‌گیرد خودش تصمیم بگیرد و بازی را انجام دهد. در نتیجه، این رفتار تنهایی بازی کردن کودک را به طور منفی تحت‌تاثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود او به حضور والدین وابسته شود و انگیزه‌اش برای تنهایی بازی کردن کاهش یابد.

4. تغییر در برنامه‌های روزانه

وقتی برنامه‌ی روزانه‌ی کودک تغییر می‌کند، او احساس ناامنی و استرس می‌کند و برای آرامش به والدین پناه می‌برد. در نتیجه، تمایل به تنهایی بازی کردن در او کاهش می‌یابد تا زمانی که دوباره احساس ثبات و امنیت کند.

5. علاقه نداشتن به اسباب بازی‌ها

وقتی کودک به اسباب‌بازی‌هایی علاقه ندارد که برایش جذاب باشند، انگیزه‌اش برای بازی کردن تنها هم کمتر می‌شود. مطالعات انجام شده در این زمینه نشان می‌دهند که نوع و کیفیت اسباب‌بازی‌ها تاثیر زیادی بر میزان مشارکت و درگیری کودک در بازی دارند.

6. اضطراب جدایی

گاهی اوقات کودک‌تان آنقدر به شما وابسته است که وقتی که در بازی مستقل از او فاصله می‌گیرید اضطراب شدید از خود نشان می‌دهد. بنابراین، نمی‌تواند روی بازی تنهایی تمرکز کند و تمایلی به آن نشان نمی‌دهد.

در نتیجه، برای تنهایی بازی کردن کودک باید به او اطمینان خاطر بدهید که همیشه کنار او هستید و کم کم و به تدریج فاصله‌تان را با او بیشتر کنید تا یاد بگیرد مستقل بازی کند.

7. شخصیت کودک

برخی کودکان به‌دلیل روحیه‌ی اجتماعی‌تر، از بازی‌های گروهی و نمایشی بیشتر لذت می‌برند و تمایل کمتری به تنهایی بازی کردن دارند. در نتیجه، شخصیت آن‌ها نقش مهمی در نوع بازی مورد علاقه‌شان دارد و نیاز به تعامل با دیگران را در آن‌ها تقویت می‌کند.

باورهای غلط در خصوص تنهایی بازی کردن کودک

بعضی از والدین در مورد بازی کردن کودکان باورهای غلط دارند که این باورها مانع از آن می‌شود که بتواند این مشکل را برای فرزندشان حل کنند. برای همین، بد نیست که کمی با این باورها آشنا شده و بدانید که بی‌اساس و پایه هستند.

1. بچه‌‌های کوچک نمی‌توانند خود را سرگرم کنند

این تصور که تنهایی بازی کردن کودک غیر ممکن است تصور غلطی است. چرا؟ چون حتی نوزادان هم می‌توانند با صداها و اشیای اطرافشان درگیر شوند و از محیطشان یاد بگیرند. بنابراین، اگر همیشه آن‌ها را با توجه و حضور مداوم سرگرم کنید، فرصت تجربه و استقلال را ازشان می‌گیرید.

2. تنهایی و گریه کردن کودک یعنی نمی‌تواند تنها بازی کند

این باور غلط است که گریه کودک هنگام تنها گذاشته شدن یعنی که او نمی‌تواند تنهایی بازی کند. اغلب گریه کودک به دلیل ناگهانی رها شدن یا عادت‌های قبلی است. اما با آموزش و عادت دادن تدریجی کودک می‌توانید او را قادر سازید تا به‌تنهایی بازی کند.

3. بازی یعنی با هیجان زیاد کاری را انجام دادن، حرکت و فعالیت زیاد

بازی کردن همیشه به این معنی نیست که کودک هیجان و فعالیت بدنی زیاد ابراز می‌کند. برای مثال، بازی او می‌تواند تفکری و ذهنی باشد و کودک می‌تواند با شنیدن صداها، فکر کردن یا تخیل کردن هم سرگرم شود، بدون این که نیاز به فعالیت جسمی زیاد داشته باشد.

4. بازی در پارک‌ها اسیر کردن کودک است

شاید فکر تنهایی بازی کردن کودک در پارک کمی اذیت‌تان کند، چون فکر می‌کنید که همیشه باید مراقب او باشید و این کار او را کلافه می‌کند. با این حال، اگر دورادور مراقبش باشید و به او عادت دهید که به صورت ایمن در پارک بازی کند، هم کودک سرگرم خواهد شد و هم شما مطمئن هستید که در امنیت است.

5. تنها بازی کردن یعنی رها کردن کودک

اینکه تنها گذاشتن کودک برای بازی کردن یعنی رها کردنش، باور غلطی است. شما به عنوان والدین گاهی نقش ناظر را دارید و صرفاً باید توانایی‌ها و خلاقیت کودک را مشاهده کنید.

از طرف دیگر دخالت دائمی شما در بازی کودک ممکن است باعث کم‌تحرکی او شود و این که حتی نتواند به‌تنهایی خلاقیتش را بروز دهد.

6. حضور مداوم والدین برای رفع ناکامی‌های کودک

والدین همیشه مجبور نیستند که برای رفع ناکامی‌های کودک حضور داشته باشند، زیرا این کار مانع یادگیری مسئولیت‌پذیری کودک می‌شود. در عوض والدین باید حامی و مراقب کودک باشند و اجازه دهند که او خودش با مشکلاتش مواجه شود و برای رفعشان تلاش کند.

7. بازی کردن با کودک وظیفه پدر و مادر است

تنها وظیفه والدین این نیست که فقط با کودکشان بازی کنند، زیرا شکل‌گیری شخصیت و استقلال او به تجربه‌های شخصی و آزادی نیاز دارد.

بنابراین والدین باید علاوه بر بازی، فرصت کشف و یادگیری مستقل را برای کودک فراهم کنند. برای همین هم تنهایی بازی کردن کودک برای رشد و پرورش او مهم است.

بهترین ایده‌ها برای تشویق به تنهایی بازی کردن کودک

چگونه تنهایی بازی کنیم؟ حالا که در مورد بازی سکوت برای کودکان، فواید و دلایل عدم انجام آن صحبت کردیم، بیاید ببینیم که چه ایده‌هایی می‌توانید برای تشویق این کار در کودک داشته باشید:

1. منتظر فرصت بمانید

برای تشویق بازی سکوت برای کودکان، صبر کنید و منتظر فرصت مناسب باشید. برای این کار، ابتدا کنار کودک بنشینید و فقط او را تماشا کنید. وقتی دیدید تمرکز او روی بازی زیاد شد، آرام‌آرام از کودکتان فاصله بگیرید و اجازه دهید خودش سرگرم شود و فقط گاهی با تشویق کوتاه او را حمایت کنید.

2. اجتناب از نظارت بیش از حد

نظارت بیش از حد شما در تنهایی بازی کردن کودک به او احساس محدودیت و بی‌اعتمادی می‌دهد و او نمی‌تواند با خیال آسوده بازی کند. بنابراین، می‌توانید محیطی امن برای او فراهم کنید که در آن دخالت مستقیم در بازی نکنید. به این صورت، او یاد می‌گیرد مستقل‌تر و خلاق‌تر در بازی عمل کند.

3. بازخورد ندهید

شما نباید در زمان بازی کودک با بازخورد یا آموزش مداوم در کار او دخالت کنید، چون این کار تمرکز و استقلالش را از بین می‌برد. بنابراین، بهتر است اجازه دهید تا خودش مسیر بازی را هدایت کند. به این ترتیب، حس اعتمادبه‌نفس و خلاقیت تقویت می‌شود.

4. تهیه اسباب بازی متناسب با سن کودک

برای اینکه فرزندتان بتواند با خیال راحت تنها بازی کند، باید اسباب‌بازی‌هایی در اختیارش بگذارید که با سن و توانایی‌هایش هماهنگ باشد. اما اگر بازی برایش سخت باشد، او زود ناامید می‌شود و دوباره به کمک شما وابسته خواهد شد.

5. زیادی از کودک دور نشوید

برای اینکه در زمان تنهایی بازی کردن کودک احساس امنیت کند، نباید او را برای مدت طولانی تنها بگذارید. حضور گاه‌به‌گاه شما باعث می‌شود بداند امنیت دارد و با آرامش بیشتری بازی کند.

6. از بازی برای تنبیه یا از سر واکندن کودک استفاده نکنید

اگر از بازی برای تنبیه کودک استفاده کنید، کودک حس منفی نسبت به بازی کردن پیدا می‌کند. بنابراین، بهتر است بازی را با لحن مثبت و انتخاب آزادانه همراه کنید تا برایش لذت‌بخش و دلخواه باشد.

نحوه کمک به کودکان برای تنهایی بازی کردن

چگونه تنهایی بازی کنیم؟ شما می‌توانید به روش‌های مختلف زیر به کودکان خود در تنهایی بازی کردن کمک کنید.

اجازه دهید کودک تنها بازی کند

با اجازه دادن به تنهایی بازی کردن کودک، او فرصت پیدا می‌کند تا خلاقیت و استقلالش را پرورش دهد. بنابراین، دخالت نکردن در بازی به او یاد می‌دهد خودش تصمیم بگیرد و از توانایی‌هایش استفاده کند.

اسباب‌بازی‌های مناسب در اختیارش بگذارید

وقتی اسباب‌بازی‌های مناسب سن و خلاقانه در اختیار کودک بگذارید، فرصت بیشتری برای خیال‌پردازی و کشف پیدا می‌کند. در نتیجه، این نوع اسباب‌بازی‌ها باعث می‌شوند کودک بدون وابستگی به شما، راحت‌تر و با علاقه به تنهایی بازی کند.

فراهم کردن فضایی باز و ایمن

وقتی محیطی باز و ایمن در اختیار کودک قرار می‌دهید، می‌تواند بدون نگرانی و با آزادی عمل به کشف و بازی بپردازد. در نتیجه، این شرایط حس امنیت و اعتمادبه‌نفس او را تقویت کرده و تنهایی بازی کردن را برایش لذت‌بخش می‌کند.

در بازی بچه‌ها دخالت نکنید

دخالت در تنهایی بازی کردن کودک فرصت او برای تمرین خلاقیت و حل مسئله را محدود می‌کند. به جای این کار، اجازه دهید خودش راه‌حل‌ها و قوانین بازی را کشف کند تا مهارت‌های مستقل و تفکر خلاقش تقویت شود.

حمایت کردن از کودک در صورت لزوم

در مواقعی که کودک در بازی کردن به کمک نیاز دارد، از او حمایت کنید تا تجربه بازی برایش مثبت و دل‌نشین باقی بماند. برای مثال، این حمایت می‌تواند شامل پیشنهاد بازی یا فراهم کردن اسباب‌بازی‌های متنوع باشد تا مهارت‌های او بهتر رشد کند.

به کودک یاد بدهید چطور خود را آرام کند

در بازی سکوت برای کودکان، بهتر است به کودک یاد دهید چگونه خودش را آرام کند تا بتواند بدون وابستگی کامل به والدین، احساساتش را مدیریت کند. این مهارت به او کمک می‌کند مسائلش را مستقلانه حل کند و روابطش با خانواده و دوستانش را تقویت نماید.

احساس راحتی را در خلوت تنهایی کودک جدی بگیرید

در تنهایی بازی کردن کودک، احساس راحتی و خلوت او را جدی بگیرید، زیرا این فضا به او اجازه می‌دهد تا خودش را سرگرم کند و یاد بگیرد مستقل باشد. همچنین، رعایت این تعادل به کودک‌تان کمک می‌کند که بین بازی تنهایی، وقت با والدین و بازی با دوستان حد و مرز قائل شود.

کودک را برای مدرسه رفتن آماده کنید

یاد گرفتن بازی تنهایی به کودک کمک می‌کند برای مدرسه رفتن آماده شود و با نبود والدین در محیط جدید احساس اضطراب نکند. در نتیجه، با تشویق تنهایی بازی کردن این مهارت را در او تقویت می‌کنید که خودش را آرام کند و با دوستان جدید ارتباط برقرار نماید.

به خلوت و تنهایی خودتان احترام بگذارید

با احترام گذاشتن به خلوت و تنهایی خود، به کودک‌تان یاد می‌دهید که داشتن اوقات شخصی حق طبیعی هر فرد است. بنابراین، این رفتار الگویی می‌شود تا او هم بتواند خود را سرگرم کند و به‌تنهایی از فعالیت‌های دلخواهش لذت ببرد.

ایده‌های مختلف بازی به کودک یاد بدهید

برای تشویق کودک به بازی تنهایی، می‌توانید با نشان دادن نمونه بازی‌ها و ارائه اسباب‌بازی‌های خلاقانه و باز، او را راهنمایی کنید بدون اینکه جزئیات بازی را تحمیل کنید. این روش به کودک اجازه می‌دهد خودش انتخاب کند، خلاقیتش رشد کرده و مستقل بازی کند. ایده بازی های آسان برای کودکان فراوان است، سعی کنید با توجه به ویژگی ها و شخصیت کودک خود بهترین ایده ها را به او بدهید.

پرورش قدرت تخیل در کودک

گاهی تنهایی بازی کردن کودک یا استفاده از تخیل به کمی راهنمایی نیاز دارد. بنابراین، در ابتدا می‌توانید به او نشان دهید که چگونه بازی کند. سپس، او را تنها بگذارید تا خودش خلاقیتش را به کار ببرد.

به آرامی شروع کنید

خود سرگرمی مهارتی است که کودک به مرور یاد می‌گیرد و نباید انتظار داشته باشید که او فوراً به مدت طولانی آن را انجام دهد. در نتیجه، با شروع تدریجی و افزایش زمان به مرور، کودک می‌تواند مستقل بازی کند و از این تجربه لذت ببرد.

برنامه روتین

بازی مستقل مهارتی است که کودک باید به مرور یاد بگیرد و می‌توان با زمان‌های کوتاه و افزایش تدریجی آن آغاز کرد. بنابراین، شما می‌توانید این کار را برای او روتین‌وار کنید و زمان مشخص روزانه‌ای را برای این کار به او تخصیص دهید. در نتیجه، هم او می‌تواند به‌تنهایی بازی کند و هم شما از این فرصت برای استراحت یا انجام کارهای خودتان استفاده کنید.

مراقبت دورادور از کودک

در تنهایی بازی کردن کودک مهم است که به‌طور ناگهانی از او دور نشوید، زیرا این کار باعث بی‌اعتمادی و دلبستگی بیش از حد او می‌شود. برای همین، قبل از بازی تنهایی، به کودک‌تان اطمینان دهید که مراقبش هستید و در طول بازی به او سر خواهید زد.

استفاده از تایمر

تایمر می‌تواند به کودک‌تان کمک کند تا زمان بازی مستقل را بهتر درک کند و بداند چه زمانی پایان می‌یابد. تایمرهای شن و ماسه مخصوصاً مفید هستند، زیرا کودک با دیدن حرکت شن و شنیدن پایان زمان، تمرکز و صبر خود را تمرین می‌کند.

به بچه‌ها زل نزنید

در زمان بازی تنهایی کودک مستقیم به او نگاه نکنید یا زیاد با او تعامل نداشته باشید، زیرا این کار تمرکز و استقلال او را از بین می‌برد. در نتیجه، به جای نگاه کردن، می‌توانید به‌طور فعال به او گوش دهید تا حضورتان را حس کند بدون اینکه بازی مختل گردد.

استفاده از اسباب بازی‌هایی مانند لگو و خانه بازی

در تنهایی بازی کردن کودک، برای تقویت تخیلش بهتر است اسباب‌بازی‌های باز و چندکاربردی در اختیارش بگذارید.

برای مثال، اسباب‌بازی‌هایی مانند بلوک یا لگو، به کودک اجازه می‌دهند تا به روش‌های مختلف بازی کند و خلاقیت و مهارت‌های حل مسئله‌اش تقویت شود.

کنار گذاشتن اسباب بازی‌های تحریک کننده

اسباب‌بازی‌های پرصدا و پرنور می‌توانند کودک را بیش از حد تحریک کنند و مانع از بازی مستقل و تخیلی او شوند.

بنابراین، بهتر است از این اسباب‌بازی‌ها دوری کنید. به جای آن، بهتر است اسباب‌بازی‌های باز و خلاقانه انتخاب کنید و اسباب‌بازی‌های بلااستفاده را کنار بگذارید یا آن‌ها را اهدا کنید.

مدیریت استفاده از تجهیزات دیجیتال

وقتی کودکان شما بیش از حد از وسایل دیجیتال مثل تلویزیون تبلت یا لپ‌تاپ استفاده می‌کنند، تمرکز آنها برای بازی مستقل کمتر می‌شود. بنابراین، سعی کنید که مدت استفاده از تجهیزات دیجیتال را محدود کرده و برای آنها یک زمان مشخص بگذارید.

تلاش برای تنهایی بازی کردن کودک را تحسین کنید

تحسین کردن کودک به خاطر انجام دادن کار درست می‌تواند به او انگیزه مثبت دهد. بنابراین، شما می‌توانید تنهایی بازی کردن کودک را تحسین کنید.

به این صورت، او بیشتر انگیزه پیدا می‌کند تا مستقل بازی کند. اما حواستان باشد که بیش از حد او را تشویق نکنید، زیرا می‌تواند نتیجه منفی داشته باشد و بازی کردن او را مشروط بر تحسین کند.

مراقب اضطراب جدایی یا وابستگی کودک باشید

بعضی از کودکان به والدین خود بسیار وابسته هستند. در نتیجه، شما برای اینکه مستقل بازی کردن را در آنها تشویق کنید، اول به آنها اطمینان دهید که همیشه در کنارشان هستید. سپس، آرام آرام و به تدریج فاصله‌تان را از آنها بیشتر بکنید یا در هنگام بازی مستقلشان می‌توانید در گوشه‌ای بنشینید و کتاب مطالعه کنید.

انواع بازی‌های تنهایی در خانه برای کودک

اگر به فکر این هستید که کودکتان را به انجام چند بازی مستقل در خانه تشویق کنید، ایده‌های مختلفی برای این کار وجود دارد که چند تای آنها عبارتند از:

• مرتب کردن و روی هم گذاشتن وسایل: کاسه، فنجان یا بلوک‌ها
• کتاب‌خوانی و مشاهده تصاویر؛ نگاه کردن به تصاویر روشن در کتاب‌های مقوایی
• بازی با عروسک یا اسباب‌بازی نرم؛ نگه داشتن و خیره شدن به عروسک
• ایجاد صدا مانند ضربه زدن به سطح یا تکان دادن جغجغه
• تکمیل پازل‌های ساده و ساخت سازه با بلوک‌ها
• بازی نقش‌آفرینی و مهمانی با عروسک‌ها
• نقاشی و رنگ‌آمیزی
  

سوالات متداول در خصوص تنهایی بازی کردن کودک

در رابطه با تنهایی بازی کردن کودک شاید شما این سوالات را داشته باشید:

مزایای تنها بازی کردن کودکان چیست؟

تنها بازی کردن کودکان باعث تقویت خلاقیت و تخیل، ایجاد آرامش و حس کنترل، رشد مهارت حل مسئله و افزایش استقلال او از والدین می‌شود.

چرا کودک با اسباب بازی بازی نمی‌کند؟

اگر اسباب‌بازی‌ها برای کودک جذاب نباشند، انگیزه او برای بازی تنهایی کاهش می‌یابد، زیرا نوع و کیفیت اسباب‌بازی‌ها نقش مهمی در میزان مشارکت و تمرکز کودک در بازی دارند.

چیکار کنم بچم خودش بازی کنه؟

راه‌های مختلفی برای تشویق به تنهایی بازی کردن کودک وجود دارد. برای مثال، بهتر است اسباب بازی‌های متناسب با سن و علایق کودکتان تهیه کنید. سپس، بیش از حد در کار و بازی آنها دخالت نکنید و نظر ندهید.

چرا کودک نمی‌تواند تنهایی بازی کند؟

فرصت نداشتن برای بازی آزاد، مزاحمت والدین هنگام بازی و استرس ناشی از تغییرات ناگهانی از مهم‌ترین دلایل کم‌توجهی کودک به بازی تنهایی هستند.

چطور به کودک بیاموزیم خود را سرگرم کند؟

برای تشویق به خود سرگرمی و تنهایی بازی کردن کودک می‌توانید این کارها را انجام دهید: اسباب بازی‌های مناسب در اختیارش بگذارید، فضای باز و ایمنی برای او فراهم کنید، به او یاد دهید که چطور خود را آرام کند و در بازیش دخالت نکنید.

منبع: mybrightwheel

دوره رشد بی نهایت